امروز با حافظ (جمعه 90/10/30)

روزگاری شد که در میخانه خدمت می کنم           در لباس فقر کار اهل دولت می کنم
تا که اندر دام وصل آرم تذروی خوش خرام           در کمینم و انتظار وقت فرصت می کنم

گوناگون

عمری به انتظار نشستم نیامدی
چشم از همه بغیر تو بستم نیامدی
ای مایه امید بشر، حضرت کرم
از هرکسی بجز تو گسستم نیامدی
ای خضر راه گمشدگان در مسیر عشق
چشم انتظار هرچه نشستم نیامدی
ای سرو سرفراز گلستان زندگی
دیدی مگر حقیرم و پستم نیامدی
گفتی دل شکسته بود جای من فقط
این دل به خاطر تو شکستم نیامدی
عمری در آرزوی تو آخر شد و هنوز
در آرزوی روی تو هستم نیامدی
مست گناه، مرد حقیقت نمی شود
دیدی همیشه غافل و مستم نیامدی
زندان تن کلید ندارد بغیر مرگ
چون از رگ حیات نرستم نیامدی
(احسان .م)

امروز با حافظ (پنجشنبه 90/10/29)

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی               سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی
دردمندان بلا زهر هلاهل دارند                       قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

گوناگون

رخ اینجا مظهر حسن خدایی است          مـراد از خـط جـنـاب کـبریایی است
رخـش خـطـی کـشـید اندر نکویی           کـه از مـا نـیـسـت بـیـرون خوبرویی
خــط آمــد ســبــزه‌زار عـالـم جـان            از آن کــردنـد نـامـش دار حـیـوان
ز تــاریـکـی زلـفـش روز شـب کـن           ز خـطـش چشمهٔ حیوان طلب کن
خــضــروار از مــقــام بــی‌نــشــانـی         بـخـور چـون خـطـش آب زنـدگـانـی
اگـر روی و خـطش بینی تو بی‌شک        بـدانـی کـثـرت از وحـدت یـکـایـک
ز زلـــفــش بــاز دانــی کــار عــالــم         ز خــطـش بـاز خـوانـی سـر مـبـهـم
کـسـی گـر خطش از روی نکو دید          دل مــن روی او در خــط او دیــد
مـگـر رخـسـار او سبع المثانی است       کـه هـر حـرفی از او بحر معانی است
نــهــفــتــه زیـر هـر مـویـی از او بـاز          هــزاران بــحــر عـلـم از عـالـم راز
بـبـیـن بـر آب قـلـبـت عـرش رحمان          ز خــط عــارض زیــبــای جــانــان
(شیخ محمود شبستری)

امروز با حافظ (چهارشنبه 90/10/28)

وقت گل شدم از توبه شراب خجل                 که کس مباد ز کردار ناصواب خجل
صلاح ما همه دام رهست و من زین بحث        نیم ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجل

گوناگون

بـی قـدر سـاخـت خـود را، نـخوت فزود ما را          بـر مـا و خـود ستم کرد، هر کس ستود ما را
چـون مـوجـهٔ سـرابـیـم، در شـوره‌زار عـالـم           کـز بـود بـهـره‌ای نـیـسـت، غـیـر از نـمود ما را
آیـیـنـه‌هـای روشـن، گـوش و زبـان نـخـواهند        از راه چــشــم بـاشـد، گـفـت و شـنـود مـا را
خـواهـد کـمـان هـدف را، پـیوسته پای بر جا          زان در نــیــارد از پــا، چــرخ کــبــود مــا را
چـون خـامـهٔ سـبک مغز، از بی حضوری دل          شـد بـیـش روسـیـاهـی، در هـر سـجود ما را
گــر صــبــح از دل شــب، زنـگـار مـی‌زدایـد            چـون از سـپـیـدی مـو، غـفـلـت فـزود ما را؟
تا داشتیم چون سرو، یک پیرهن درین باغ            از گــرم و ســرد عــالــم، پــروا نــبـود مـا را
از بـخـت سـبـز چـون شمع، صائب گلی نچیدیم      ر اشـک و آه شـد صرف، یکسر وجود ما را
(صائب تبریزی)

امروز با حافظ (سه شنبه 90/10/27)

سحرم هاتف میخانه بدولتخواهی                        گفت باز آی که دیرینه این درگاهی
همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان           پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی

گوناگون

ای خـاک درت سـرمـهٔ اربـاب بـصـارت          در تـأدیـت مدح تو خم، پشت عبارت
گــرد قـدم زائـرت، از غـایـت رفـعـت             بـر فـرق فـریـدون نـنـشـیـنـد ز حقارت
در روضـهٔ تـو خـیـل مـلـایک، ز مهابت           گـویـند به هم مطلب خود را به اشارت
هر صبح که روح القدس آید به طوافت        در  چشمهٔ خورشید کند غسل زیارت
در حـشـر، بـه فریاد بهائی برس از لطف      کـز عـمـر، نشد حاصل او غیر خسارت
(شیخ بهائی)

امروز با حافظ (دوشنبه 90/10/26)

دوش رفتم بدر میکده خواب آلوده                خرقه تر دامن و سجاده شراب آلوده
آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش            گفت بیدار شو ای رهرو خواب آلوده

گوناگون

فــلـک امـشـب مـگـر مـاهـی دگـر زاد            ز مــاه خــویــش مــاهــی خـوبـتـر زاد
غلط گفتم ، که خورشیدی درخشان             کـه مـه یـابـد ز نورش زیب و فر ،‌ زاد
شــهــنــشــاهــی ، بــزرگـی ،‌ نـامـداری         کـه شـاهـان بـر رهـش سـایند سر ، زاد
صـــدف آســـا ،‌ جـــهـــان آفـــریــنــش            درخــشــان گــوهــری والــاگـهـر زاد
ز بــعــد قــرن هــا ، گــیـتـی هـنـر کـرد           کــه ایـنـسـان قـهـرمـانـانـی بـا هـنـر زاد
پــدرهــا بــعــد ازیـن هـرگـز نـبـیـنـنـد              کـه مـادر چـون عـلـی دیـگر پسر زاد
فـــری بــر مــادر نــیــکــوســرشــتــش           غــزال مــاده ، گــفــتــی ، شـیـر نـر زاد
(سیمین بهبهانی)

امروز با حافظ (یکشنبه 90/10/25)

رفتم بباغ تا بچینم سحر گلی                        آمد بگوش ناگهم آواز بلبلی
مسکین چو من بعشق گلی گشته مبتلا         وندر چمن فکنده ز فریاد غلغلی

گوناگون

ای چـو فـرهـاد دلـم عـاشـق شـیـریـن لـبـت          مــســتــی امــشــبــم از بـادهٔ دوشـیـن لـبـت
نـیـسـت شـیـریـن کـه ز فـرهـاد بـرای بـوسی        مـلـک خـسـرو طـلـبـد شـکـر رنـگـیـن لـبت
وه چه شیرین صنمی تو که دهان من هست        تـا بـه امـسـال خـوش از بـوسـهٔ پـاریـن لبت
مــحــتــســب ســال دگـر بـر سـر کـویـت آرد          هـمـچـنـیـن بـی خـودم از بـادهٔ نـوشـین لبت
طـبـع شـوریـدهٔ مـن ایـن هـمـه شیرین کاری         مـی کـنـد در سـخـن امـروز بـه تـلـقـین لبت
سـیـف فرغانی چون وصف تو می‌کرد گرفت         طـبـعـم انـدر شـکـر افـشـانـدن آیـیـن لـبت
(سیف فرغانی)

امروز با حافظ (شنبه 90/10/24)

     سالروز اربعين سرور و سالار شهيدان را تسليت و تعزيت عرض مي نمايم.
زان يار دلنوازم شکريست با شکايت              گرنکته دان عشقي بشنو تو اين حکايت
بي مزد بود و منت هر خدمتي که کردم         يارب مباد کس را مخدوم بي عنايت

گوناگون

عاشورا در نظر ديگران :
مهاتما گاندى(رهبر استقلال هند) :من زندگى امام حسين،آن شهيد بزرگ اسلام را بدقت خوانده‏ام و توجه كافى به صفحات كربلا نموده‏ام و بر من روشن شده است كه اگر هندوستان بخواهد يك كشور پيروز گردد،بايستى از سرمشق امام حسين پيروى كند.

توماس كارلايل(فيلسوف و مورخ انگليسى) :بهترين درسى كه از تراژدى كربلا مى‏گيريم،اينست كه حسين و يارانش ايمان استوار به خدا داشتند.آنها با عمل خود روشن كردند كه تفوق عددى در جايى كه حق با باطل روبرو مى‏شود اهميت‏ندارد و پيروزى حسين با وجود اقليتى كه داشت،باعث شگفتى من است.

ادوارد براون(مستشرق معروف انگليسى) :آيا قلبى پيدا مى‏شود كه وقتى درباره كربلا سخن مى‏شنود،آغشته با حزن و الم نگردد؟حتى غير مسلمانان نيز نمى‏توانند پاكى روحى را كه در اين جنگ اسلامى در تحت لواى آن انجام گرفت انكار كنند.

فردريك جمس :درس امام حسين و هر قهرمان شهيد ديگرى اين است كه در دنيا اصول ابدى عدالت و ترحم و محبت وجود دارد كه تغيير ناپذيرند و همچنين مى‏رساند كه هر گاه كسى براى اين صفات مقاومت كند و بشر در راه آن پافشارى نمايد،آن اصول هميشه در دنيا باقى و پايدار خواهد ماند.

امروز با حافظ (جمعه 90/10/23)

عیشم مدامست از لعل دلخواه            کارم بکامست الحمدالله
ای بخت سرکش تنگش ببرکش            گه جام زرکش گه لعل دلخواه

گوناگون

دلم گرفته از اين انتظار يلدايي
دقايقم همه غرق "چه وقت مي‌آيي؟"
نوشته‌اند "صدايش کنيد مي‌شنود"
صدات مي‌زنم آخر کجاي دنيايي؟
بگو چه وقت مي‌آيي؟ ببين که دلهامان
دگر‌ قبول ندارد هنوز و امايي
شنيده‌ام نمي‌آيد بهار با يک گل
بهار من، گل نرگس! تويي که مي‌آيي
و باز نقطه سر خط، نريز اشک اي چشم!
تمام مي‌شود اين انتظار يلدايي
(محدثه‌ خسروي)

امروز با حافظ (پنجشنبه 90/10/22)

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم          از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم
رهرو منزل عشقیم و ز سر حد عدم                  تا باقلیم وجود این همه راه آمده ایم

گوناگون

ز شــراب لــعــل نــوشـیـن مـن رنـد بـی نـوا را        مـددی کـه چـشم مستت به خمار کشت ما را
ز وجــود خــود مــلـولـم قـدحـی بـیـار سـاقـی        بــرهــان مــرا زمـانـی ز خـودی خـود خـدا را
بـخـدا کـه خـون رز را به دو عالم ار فروشیم          بــخــریـم هـر دو عـالـم بـدهـیـم خـون بـهـارا
پــســرا ز ره بــبــردی بــه نــوای نــی دل مـن         بـه سـرت کـه بـار دیـگـر بـسـرا هـمـیـن نـوا را
مـن از آن نـیـم کـه چـون نـی اگـرم زنی بنالم         کـه نـوازشـی اسـت هـر دم زدن تـو بـیـنوا را
دل مـن بـه یـارب آمـد ز شـکـنـج بـنـد زلـفت           مـشـکـن کـه در دل شـب اثـری بـود دعـا را
طـرف عـذار گـلـگـون ز نـقـاب زلـف مشکین           بــنــمــای تــا مــلــامــت نــکــنـنـد مـبـتـلـا را
همه شب خیال رویت گذرد به چشم سلمان         کـه خـیـال دوسـت دانـد شـب تـیـره آشـنـا را
(سلمان ساوجی)

امروز با حافظ (چهارشنبه 90/10/21)

ای غایب از نظر به خدا می سپارمت          جانم بسوختی و بدل دوست دارمت
تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک                باور مکن که دست ز دامن بدارمت

گوناگون

اشـکـم ولی به پای عزیزان چکیده‌ام              خــارم ولــی بـه سـایـهٔ گـل آرمـیـده‌ام
بـا یـاد رنـگ و بـوی تو ای نو بهار عشق          همچون  بنفشه سر به گریبان کشیده‌ام
چـون خـاک در هـوای تو از پا فتاده‌ام             چون اشک در قفای تو با سر دویده‌ام
من  جلوهٔ شباب ندیدم به عمر خویش            از دیـگـران حـدیـث جـوانـی شنیده‌ام
از جـام عـافـیـت مـی نـابـی نـخـورده‌ام           وز شــاخ آرزو گـل عـیـشـی نـچـیـده‌ام
مـوی سـپـیـد را فـلـکـم رایـگـان نداد              ایـن رشـتـه را بـه نـقد جوانی خریده‌ام
ای سـرو پـای بـسـتـه بـه آزادگـی مـنـاز         آزاده مــن کـه از هـمـه عـالـم بـریـده‌ام
گـر مـی‌گـریـزم از نـظـر مـردمـان رهـی            عـیـبـم مـکن که آهوی مردم‌ندیده‌ام(رهی معیری)

امروز با حافظ (سه شنبه 90/10/20)

ما ز یاران چشم یاری داشتیم               خود غلط بود آنچه می پنداشتیم
تا درخت دوستی کی بر دهد                حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گوناگون

بـه حـق نـالـم ز هـجـر دوسـت زارا           سـحـرگـاهـان چـو بـر گـلـبـن هـزارا
قــضــا، گـر داد مـن نـسـتـانـد از تـو           ز ســـوز دل بـــســـوزانــم قــضــا را
چـو عـارض بـرفـروزی مـی‌بـسـوزد           چــو مــن پــروانـه بـر گـردت هـزارا
نـگـنـجـم در لـحد، گر زان که لختی            نـــشــیــنــی بــر مــزارم ســوکــوارا
جهان این است و چونین بود تا بود           و هــمــچــونــیــن بــود ایــنــنـد بـارا
بـه یـک گـردش بـه شاهنشاهی آرد         دهــد دیــهــیــم و تـاج و گـوشـوارا
تـوشـان زیـر زمـیـن فـرسوده کردی          زمــیــن داده مــر ایـشـان را زغـارا
از آن جـان تـو لـخـتـی خـون فسرده          ســـپــرده زیــر پــای انــدر ســپــارا
(رودکی)

امروز با حافظ (بازهم) (دوشنبه 90/10/19)

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم               همچنان چشم گشاد از کرمش می دارم
بطرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام      خون دل عکس برون می دهد از رخسارم

گوناگون

نــقــابــی بـر افـکـن ز پـی امـتـحـان را          کـه تـا بـیـنـی از جـان لـبـالب جهان را
چو در جلوه آیی بدین شوخ و شنگی          بــرقــص انــدر آری زمـیـن و زمـان را
بــروی زمــیــن مــهــروار ار بــخـنـدی           بــزیــر زمــیــن درکــشــی آســمـان را
مـن از حـسرت رویش از هوش رفتم          خــدایــا شــکــیــبـی تـمـاشـاکـنـان را
بــه دل زان نــداریـم یـک مـو گـرانـی           کـه بـر سـر کـشـیـدیـم رطـل گران را
بـهـارت دلـا کـس نـدانست چون شد           بــهــر حــال دریــاب فـصـل خـزان را
فـــرامـــوش کـــردنــد از مــهــربــانــی         چـــه افــتــاد یــاران نــامــهــربــان را
از آن نــام تــو بـر زبـان مـی نـرانـدم            که میسوخت نام تو  کلام و زبان را
رضـی ایـن چـه شـور است در نالهٔ تو         کـه از هـوش بـردسـت پـیر و جوان را
(رضی الدین آرتیمانی)

امروز با حافظ (دوشنبه 90/10/18)

الا یا ایها الساقی ادرکاسا وناولها              که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها
ببوی نافه کاخر صبا زان طره بگشاید          ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها

گوناگون

رونــق ایـام جـوانـی‌سـت عـشـق          مـایـهٔ کـام دو جـهـانی‌ست عشق
مـیـل تـحـرک بـه فـلـک عشق داد          ذوق تـجـرد بـه مـلـک عـشق داد
چون گل جان بوی تعشق گرفت           بــا گـل تـن رنـگ تـعـلـق گـرفـت
رابــطــهٔ جــان و تــن مـا ازوسـت           مــردن مـا، زیـسـتـن مـا، ازوسـت
مـه کـه بـه شـب نـوردهـی یـافـتـه         پــرتــوی از مــهــر بــر او تــافــتــه
خــاک ز گـردون نـشـود تـابـنـاک             تــا اثــر مــهــر نــیــفـتـد بـه خـاک
زنـدگـی دل بـه غـم عـاشقی‌ست          تـارک جـان در قدم عاشقی‌ست
(جامی)

امروز با حافظ (شنبه 90/10/17)

پیش ازینت بیش ازین اندیشه عشاق بود           مهرورزی تو با ما شهره آفاق بود
یاد باد آن صحبت شبهای که با نوشین لبان         بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود

گوناگون

دانـی کـه را سـزد صـفـت پـاکـی:           آنــکــو وجــود پــاک نــیــالــایـد
در تـنـگـنـای پـسـت تن مسکین             جــان بـلـنـد خـویـش نـفـرسـایـد
دزدنـد خـود پرستی و خودکامی           بــا ایــن دو فــرقـه راه نـپـیـمـایـد
تــا خــلــق ازو رســنـد بـسـایـش           هـرگـز بـعـمـر خـویـش نـیـاسـایـد
آنـــروز کــآســمــانــش بــرافــرازد          از تـــوســـن غـــرور بــزیــر آیــد
تـا دیـگـران گـرسـنه و مسکینند             بـر مـال و جـاه خـویـش نـیـفـزاید
در محضری که مفتی و حاکم شد          زر بــیــنــد و خــلــاف نـفـرمـایـد
تــا بــر بــرهـنـه جـامـه نـپـوشـانـد           از بــهــر خــویـش بـام نـیـفـرایـد
تــا کــودکـی یـتـیـم هـمـی بـیـنـد           انــدام طــفـل خـویـش نـیـارایـد
مــردم بـدیـن صـفـات اگـر یـابـی              گـر نـام او فـرشـتـه نـهـی، شـایـد
(پروین اعتصامی)

امروز با حافظ (جمعه 90/10/16)

نقدها را بود آیا که عیاری گیرند                      تا همه صومع داران پی کاری گیرند
مصلحت دید من آنست که یاران همه کار         بگذارند و خم طره یاری گیرند

گوناگون

اگر چه روز من و روزگار مي گذرد
دلم خوش است که با ياد يار مي گذرد
چه قدر خاطره انگيز و شاد رؤيايي است
قطارعمر که در انتظار مي گذرد
به ناگهان يک لحظه عبورسپيد
خيال مي کنم آن تک سوار مي گذرد
کسي که آمدني بود و هست، مي آيد
بدين اميد، زمستان، بهار مي گذرد
نشسته ايم به راهي که از بهشت اميد
نسيم رحمت پروردگار مي گذرد
به شوق زنده شدن، عاشقانه مي ميرم
دوباره زيستنم زين قرار مي گذرد
(محمدتقي جمالي)

امروز با حافظ (پنجشنبه 90/10/15)

آنکه پامال جفا کرد چو خاک راهم              خاک می بوسم و عذر قدمش می خواهم
من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا             بنده معتقد و چاکر دولتخواهم

گوناگون

مــا گــدایــان خــیــل سـلـطـانـیـم            شـــهـــربــنــد هــوای جــانــانــیــم
بــنــده را نــام خــویــشـتـن نـبـود           هــر چــه مـا را لـقـب دهـنـد آنـیـم
گــر بــرانــنــد و گــر بـبـخـشـایـنـد           ره بـــه جــای دگــر نــمــی‌دانــیــم
چــون دلــارام مـی‌زنـد شـمـشـیـر           ســر بــبــازیــم و رخ نــگــردانـیـم
دوســتـان در هـوای صـحـبـت یـار           زر فــشــانـنـد و مـا سـر افـشـانـیـم
مــر خــداونــد عــقــل و دانـش را            عـیـب مـا گـو مـکـن کـه نـادانـیـم
هــر گــلــی نــو کـه در جـهـان آیـد           مــا بــه عـشـقـش هـزاردسـتـانـیـم
تـنـگ چـشـمـان نـظـر به میوه کنند         مــا تــمــاشــاکــنــان بــســتــانــیـم
تـو بـه سـیـمـای شـخـص می‌نگری         مـــا در آثــار صــنــع حــیــرانــیــم
هر چه گفتیم جز حکایت دوست            در هـمـه عـمـر از آن پـشـیـمـانـیـم
ســعـدیـا بـی وجـود صـحـبـت یـار           هــمــه عـالـم بـه هـیـچ نـسـتـانـیـم
تــرک جــان عــزیــز بـتـوان گـفـت            تـــرک یـــار عـــزیـــز نــتــوانــیــم
(سعدی)

امروز با حافظ (چهارشنبه 90/10/14)

اگر شراب خوری جرعه فشان برخاک            از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
مخور دریغ و بخور می بناله دف و چنگ         که بی دریغ زند روزگار تیغ هلاک

گوناگون

گفتا: تو از کجايي کآشفته مي نمايي؟
گفتم: منم غريبي از شهر آشنايي
گفتا: سر چه داري کز سر خبر نداري؟
گفتم: بر آستانت دارم سر گدايي
گفتا: کدام مرغي کز اين مقام خواني؟
گفتم: که خوش نوايي از باغ بينوايي
گفتا: به دلربايي ما را چگونه ديدي؟
گفتم: چو خرمني گل در بزم دلربايي
گفتا: چرا چو ذره با مهر عشق بازي؟
گفتم: از آن که هستم سرگشته ي هوايي
گفتا: من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم
گفتم: به از ترنجي ليکن به دست نايي
گفتا: بگو که خواجو در چشم ما چه بيند؟
گفتم: حديث مستان سرّي بود خدايي
(خواجوي کرماني)

امروز با حافظ (سه شنبه 90/10/13)

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش           گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش
دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند          خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

گوناگون

دردي است درين دلم نهاني
کان درد مرا دوا تو داني
تو مرهم درد بيدلاني
دانم که مرا چنين نماني
من بنده‌ي بي کس ضعيفم
تو يار کسان بي کساني
گر مورچه‌اي در تو کوبد
آني تو که ضايعش نماني
از من گنه آيد و من اينم
وز تو کرم آيد و تو آني
يارب به در که باز گردم
گر تو ز در خودم براني
از خواندن و راندنم چه باک است
خواه اين کن و خواه آن تو داني
گويم "ارني" و زار گريم
ترسم ز جواب "لن تراني"
پيري بشنيد و جان به حق داد
عطار سخن مگو که جاني
(عطارنيشابوري)

امروز با حافظ (دوشنبه 90/10/12)

نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید                   فغان که بخت من از خواب در نمی آید
صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش         که آب زندگیم در نظر نمی آید

گوناگون

دل به ياد پرتو حسنت سرا پا آتش است
از حضور آفتاب آيينه ي ما آتش است
پيکر ما همچو شمع از گريه ي شادي گداخت
اشک هرجا بنگري آب است، اينجا آتش است
تا نفس باقيست عمر از پيچ و تاب آسوده نيست
مي تپد برخويشتن تا خار و خس با آتش است
عشق مي آيد برون گر واشکافي سينه ام
چون طلسم سنگ نام اين معما آتش است
شمع تصويريم، از سوز و گداز ما مپرس
پرتوي از رنگ تا باقيست، با ما آتش است
غرق وحدت باش اگر آسوده خواهي زيستن
ماهيان را هر چه باشد غير دريا آتش است
نيست بيدل بيقراري هاي آهم بي سبب
کز دل گرمم نفس را در ته پا آتش است
(بيدل دهلوي )

امروز با حافظ (یکشنبه 90/10/11)

    سالروز ولادت امام موسی کاظم(ع) را تبریک و تهنیت عرض می نمایم.
                آغاز سال 2012 میلادی را تبریک عرض می نمایم .
صبا اگر گذرت افتدت به کشور دوست          بیار نفخه از گیسوی معنبر دوست
بجان او که بشکرانه جان برافشانم               اگر بسوی من آری پیامی از بر دوست

از زلال گفتار امام موسي کاظم(ع) :
* بكوشيد كه اوقات شبانه روزى شما چهار قسمت باشد:1 ـ قسمتى براى مناجات با خدا، 2 ـ قسمتى براى تهيّه معاش، 3 ـ قسمتى براى معاشرت با برادان و افراد مورد اعتماد كه عيبهاى شما را به شما مىفهمانند و در دل به شما اخلاص مىورزند، 4 ـ و قسمتى را هم در آن خلوت مىكنيد براى درك لذّتهاى حلال [و تفريحات سالم] و به وسيله انجام اين قسمت است كه بر انجامِ وظايف آن سه قسمت ديگر توانا مىشويد.
* همنشينى اهل دين، شرف دنيا و آخرت است، و مشورت با خردمندِ خيرخواه، يُمن و بركت و رشد و توفيق از جانب خداست، چون خردمند خيرخواه به تو نظرى داد، مبادا مخالفت كنى كه مخالفتش هلاكت بار است.
* از كبر و خودخواهى بپرهيز، كه هر كسى در دلش به اندازه دانه اى كبر باشد، داخل بهشت نمىشود.
* امانتدارى و راستگويى، سبب جلب رزق و روزى اند، و خيانت و دروغگويى، سبب جلب فقر و دورويى.

امروز با حافظ (شنبه 90/10/10)

گر رفیق شفیقی درست پیمان باش         حریف خانه و گرمابه و گلستان باش
شکنج زلف پریشان بدست باد مده            مگو که    خاطر عشاق گو پریشان باش

گوناگون

پير رياضت ما عشق تو بود، يارا
گر تو شکيب داري، طاقت نماند ما را
پنهان اگر چه داري چون من هزار مونس
من جز تو کس ندارم پنهان و آشکارا
روزي حکايت ما ناگه به گفتن آيد
پوشيده چند داريم اين درد بي‌دوا را؟
تا کي خلي درين دل پيوسته خار هجران؟
مردم ز جورت، آخر مردم، نه سنگ خارا
آخر مرا ببيني در پاي خويش مرده
کاول نديده بودم پايان اين بلا را
باد صبا ندارد پيش تو راه، ورنه
با نالهاي خونين بفرستمي صبا را
چون اوحدي بنالد، گويي که: صبر مي‌کن
مشتاقي و صبوري از حد گذشت يارا
(اوحدي)

امروز با حافظ (جمعه 90/10/09)

خستگانرا چو طلب باشد و قوت نبود             گر تو بیداد کنی شرط مروت نبود
ما جفا از تو ندیدیم و تو خود مپسندی           آنچه در مذهب ارباب فتوت نبود

گوناگون

اي طلوع چشمهايت ديدني
خوشه لبخندهايت چيدني
کاشکي مي آمدي از دورها
با نگاهي روشن و بخشيدني
من شدم در دستهاي گرم تو
مثل گلهاي چمن باليدني
مي شدي يک آفتاب ِ دسترس
مي شدي يک آرزوي ديدني
در هواي پاک تو پر مي زدم
با دلي آبستن و باريدني
اي فروغ چشمهاي انتظار
کاش يک شب مي شدي تابيدني
(ايرج قنبري)

امروز با حافظ (پنجشنبه 90/10/08)

شراب بیغش و ساقی خوش دوام رهند              که زیرکان جهان از کمندشان نرهند
من ارچه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه        هزارشکر که یاران شهر بی گنهند

گوناگون

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي
چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويي؟
به ره تو بس كه نالم ، ز غم تو بس كه مويم
شده ام ز ناله نالي، شده ام ز مويه مويي
بنموده تيره روزم ستم سياه چشمي
بنموده مو سپيدم صنم سپيد رويي
همه خوشدل اين كه مطرب بزند به تار چنگي
من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي
چه شود كه راه يابد سوي آب تشنه كامي؟
چه شود كه كام جويد ز لب تو كامجويي؟
همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جويي
ز چه شيخ پاكدامن سوي مسجدم نخواند
رخ شيخ و سجده گاهي، سر ما و خاك كويي
بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت
سر خمّ مي سلامت، شكند اگر سبويي
(فصيح الزمان رضواني)

امروز با حافظ (چهارشنبه 90/10/07)

ای نسیم سحرگه آرامگه یار کجاست           منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست
شب تاراست و ره وادی ایمن در پیش           آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

گوناگون

صورتگر نقاشم هر لحظه بتي سازم
وانگه همه بت‌ها را در پيش تو بگدازم
صد نقش برانگيزم با روح درآميزم
چون نقش تو را بينم در آتشش اندازم
تو ساقي خماري يا دشمن هشياري
يا آنکه کني ويران هر خانه که مي سازم
جان ريخته شد بر تو آميخته شد با تو
چون بوي تو دارد جان جان را هله بنوازم
هر خون که ز من رويد با خاک تو مي گويد
با مهر تو همرنگم با عشق تو هنبازم
در خانه آب و گل بي‌توست خراب اين دل
يا خانه درآ جانا يا خانه بپردازم
(مولوي)

امروز با حافظ (سه شنبه 90/10/06)

گرچه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود          تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود
رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنرست         حیوانی که ننوشد می و انسان نشود

گوناگون

شعله ي آتش عشقم منگر بر رخ زردم
همه اشكم همه آهم همه سوزم همه دردم
چون سبويي كه شكسته ست و رخ چشمه نبيند
كو اميدي كه دگرباره همآغوش تو گردم
لاله صبح بهارم كه درين دامن صحرا
آتش داغ گلي شعله كشد از دم سردم
كس ندانست كه چون زخم جگر سوز نهاني
سوختم سوختم از حسرت و لب باز نكردم
جلوه ي صبح جواني به همه عمر نديدم
با خزان زاده ام آري گل زردم گل زردم
( شفيعي کدکني )

امروز با حافظ (دوشنبه 90/10/05)

بلبل ز شاخ سرو بگلبانگ پهلوی                میخواند دوش درس مقامات معنوی
یعنی بیا که آتش موسی نمود گل             تا از درخت نکته توحید بشنوی

گوناگون

جرمي ندارم بيش از اين کز جان وفادارم ترا
ور قصد آزارم کني هرگز نيازارم ترا
زين جور بر جانم کنون، دست از جفا شستي به خون
جانا چه خواهد شد فزون، آخر ز آزارم ترا
رخ گر به خون شويم همي، آب از جگر جويم همي
در حال خود گويم همي، يادي بود کارم ترا
آب رخان من مبر، دل رفت و جان را درنگر
تيمار کار من بخور، کز جان خريدارم ترا
هان اي صنم خواري مکن، ما را فرازاري مکن
آبم به تاتاري مکن، تا دردسر نارم ترا
جانا ز لطف ايزدي گر بر دل و جانم زدي
هرگز نگويي انوري، روزي وفادارم ترا
(انوري)

امروز با حافظ (یکشنبه 90/10/04)

بصوت بلبل و قمری اگر ننوشی می              علاج کی کنمت آخر الدوار الکی
ذخیره بنه از رنگ و بوی فصل بهار                 که میرسند ز پی رهزنان بهمن و دی

گوناگون

مَثَل آدمي در اين دنيا مانند يخ فروش نيشابور است كه در ماه تموز(تابستان) يخها راپيش خودنهاده و براي جلب مشتري داد مي زند ولي مشتري نبود و يخها همچنان آب مي شد و آن مرد نگون بخت درويش و بينوا مانده بود.
هرچه زر داشت او به يخ در باخت           آفتاب تموز يخ بگداخت
يخ گدازان شده ز گرمي و مرد           با دلي دردناك و با دم سرد
عمرش در اين راه تلف شده و سودي به دست نياورده بود:
اين همه گفت و اشك مي باريد         كه بسي مال نماند و كس نخريد
(حديقة الحقيقه – سنائي)

امروز با حافظ (شنبه 90/10/03)

بخت از دهان یار نشانم نمی دهد             دولت خبر ز راز نهانم نمیدهد
از بهر بوسه ز لبش جان همی دهم          اینم همی ستاند و آنم نمی دهد

گوناگون

وقتي دل سودايي مي رفت به بستان ها
بي خويشتنم کردي بوي گل و ريحان ها
گه نعره زدي بلبل گه جامه دريدي گل
با ياد تو افتادم از ياد برفت آن ها
اي مهر تو در دلها وي مهر تو بر لب ها
وي شور تو در سرها وي سر تو در جان ها
تا عهد تو در بستم عهد همه بشکستم
بعد از تو روا باشد نقض همه پيمان ها
تا خار غم عشقت آويخته در دامن
کوته نظري باشد رفتن به گلستان ها
آنرا که چنين دردي از پاي در اندازد
بايد که فرو شويد دست از همه درمان ها
گر در طلبت رنجي ما را برسد شايد
چون عشق حرم باشد سهل است بيابان ها
هر تير که در کيش است گر بر دل ريش آيد
ما نيز يکي باشيم از جمله ي قربان ها
هر کو نظري دارد با يار کمان ابرو
بايد که سپر باشد پيش همه پيکان ها
گويند مگو سعدي چندين سخن از عشقش
مي گويم و بعد از من گويند به دوران ها
(سعدي)

امروز با حافظ (جمعه 90/10/02)

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری                  تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری
آنکس که اوفتاد و خدایش گرفت دست           گو برتو باد تا غم افتادگان خوری

گوناگون

صبح بي تو رنگ بعدازظهر يک آدينه دارد
بي تو حتي مهرباني حالتي از کينه دارد
بي تو مي گويند تعطيل است کار عشق بازي
عشق امّا کي خبر از شنبه و آدينه دارد
جغد بر ويرانه مي خواند به انکار تو امّا
خاک اين ويرانه ها بويي از آن گنجينه دارد
روي آنم نيست تا در آرزو دستي برآرم
اي خوش آن دستي که رنگ آبرو از پينه دارد
خواستم از رنجش دوري بگويم، يادم آمد
عشق با آزارْ خويشاونديِ ديرينه دارد
در هواي عاشقان پر مي کشد با بي قراري
آن کبوتر چاهي زخمي که او در سينه دارد
ناگهان قفل بزرگ تيرگي را مي گشايد
آن که در دستش کليد شهر پرآيينه دارد
(قيصر امين پور)

امروز با حافظ (پنجشنبه 90/10/01)

باز آ ساقیا که هواخواه خدمتم           مشتاق بندگی و دعای گوی دولتم
زان جا که فیض جام سعادت فروغ توست         بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم
با تشکر از تمامی دوستان که با حضورگرم خویش و به یادگار نوشتن تفال شب یلدای خود ، ما را سرفراز نمودند. همیشه پاینده و شاد باشید

گوناگون

                                            آشنايي با ماههاي سال : دي
در اوستا داثوش يا دادها به معني آفريننده , دادار و آفريدگار است و غالبا صفت اهورامزدا است و آن از مصدر ((دا)) به معني دادن و افريدن است. در خود اوستا صفت دثوش (=دي) براي تعيين دهمين ماه استعمال شده است. در ميان سي و روز ماه, روزهاي هشتم و بيست و سوم به دي(آفريدگار , دثوش) موسوم است. براي اينکه سه روز موسوم به ((دي)) با هم اشتباه نشوند نام هر يک را به نام روز بعد مي پيوندند. مثلا روز هشتم را ((دي باز)) و روز پانزدهم را ((دي بمهر)) و....دي نام مَلَکي است که تدبير امور و مصالح روز و ماه دي به او تعلق دارد