اشـکـم ولی به پای عزیزان چکیده‌ام              خــارم ولــی بـه سـایـهٔ گـل آرمـیـده‌ام
بـا یـاد رنـگ و بـوی تو ای نو بهار عشق          همچون  بنفشه سر به گریبان کشیده‌ام
چـون خـاک در هـوای تو از پا فتاده‌ام             چون اشک در قفای تو با سر دویده‌ام
من  جلوهٔ شباب ندیدم به عمر خویش            از دیـگـران حـدیـث جـوانـی شنیده‌ام
از جـام عـافـیـت مـی نـابـی نـخـورده‌ام           وز شــاخ آرزو گـل عـیـشـی نـچـیـده‌ام
مـوی سـپـیـد را فـلـکـم رایـگـان نداد              ایـن رشـتـه را بـه نـقد جوانی خریده‌ام
ای سـرو پـای بـسـتـه بـه آزادگـی مـنـاز         آزاده مــن کـه از هـمـه عـالـم بـریـده‌ام
گـر مـی‌گـریـزم از نـظـر مـردمـان رهـی            عـیـبـم مـکن که آهوی مردم‌ندیده‌ام
(رهی معیری)