نــقــابــی بـر افـکـن ز پـی امـتـحـان را          کـه تـا بـیـنـی از جـان لـبـالب جهان را
چو در جلوه آیی بدین شوخ و شنگی          بــرقــص انــدر آری زمـیـن و زمـان را
بــروی زمــیــن مــهــروار ار بــخـنـدی           بــزیــر زمــیــن درکــشــی آســمـان را
مـن از حـسرت رویش از هوش رفتم          خــدایــا شــکــیــبـی تـمـاشـاکـنـان را
بــه دل زان نــداریـم یـک مـو گـرانـی           کـه بـر سـر کـشـیـدیـم رطـل گران را
بـهـارت دلـا کـس نـدانست چون شد           بــهــر حــال دریــاب فـصـل خـزان را
فـــرامـــوش کـــردنــد از مــهــربــانــی         چـــه افــتــاد یــاران نــامــهــربــان را
از آن نــام تــو بـر زبـان مـی نـرانـدم            که میسوخت نام تو  کلام و زبان را
رضـی ایـن چـه شـور است در نالهٔ تو         کـه از هـوش بـردسـت پـیر و جوان را
(رضی الدین آرتیمانی)