ای چـو فـرهـاد دلـم عـاشـق شـیـریـن لـبـت          مــســتــی امــشــبــم از بـادهٔ دوشـیـن لـبـت
نـیـسـت شـیـریـن کـه ز فـرهـاد بـرای بـوسی        مـلـک خـسـرو طـلـبـد شـکـر رنـگـیـن لـبت
وه چه شیرین صنمی تو که دهان من هست        تـا بـه امـسـال خـوش از بـوسـهٔ پـاریـن لبت
مــحــتــســب ســال دگـر بـر سـر کـویـت آرد          هـمـچـنـیـن بـی خـودم از بـادهٔ نـوشـین لبت
طـبـع شـوریـدهٔ مـن ایـن هـمـه شیرین کاری         مـی کـنـد در سـخـن امـروز بـه تـلـقـین لبت
سـیـف فرغانی چون وصف تو می‌کرد گرفت         طـبـعـم انـدر شـکـر افـشـانـدن آیـیـن لـبت

(سیف فرغانی)