بـه حـق نـالـم ز هـجـر دوسـت زارا           سـحـرگـاهـان چـو بـر گـلـبـن هـزارا
قــضــا، گـر داد مـن نـسـتـانـد از تـو           ز ســـوز دل بـــســـوزانــم قــضــا را
چـو عـارض بـرفـروزی مـی‌بـسـوزد           چــو مــن پــروانـه بـر گـردت هـزارا
نـگـنـجـم در لـحد، گر زان که لختی            نـــشــیــنــی بــر مــزارم ســوکــوارا
جهان این است و چونین بود تا بود           و هــمــچــونــیــن بــود ایــنــنـد بـارا
بـه یـک گـردش بـه شاهنشاهی آرد         دهــد دیــهــیــم و تـاج و گـوشـوارا
تـوشـان زیـر زمـیـن فـرسوده کردی          زمــیــن داده مــر ایـشـان را زغـارا
از آن جـان تـو لـخـتـی خـون فسرده          ســـپــرده زیــر پــای انــدر ســپــارا

(رودکی)