رخ اینجا مظهر حسن خدایی است          مـراد از خـط جـنـاب کـبریایی است
رخـش خـطـی کـشـید اندر نکویی           کـه از مـا نـیـسـت بـیـرون خوبرویی
خــط آمــد ســبــزه‌زار عـالـم جـان            از آن کــردنـد نـامـش دار حـیـوان
ز تــاریـکـی زلـفـش روز شـب کـن           ز خـطـش چشمهٔ حیوان طلب کن
خــضــروار از مــقــام بــی‌نــشــانـی         بـخـور چـون خـطـش آب زنـدگـانـی
اگـر روی و خـطش بینی تو بی‌شک        بـدانـی کـثـرت از وحـدت یـکـایـک
ز زلـــفــش بــاز دانــی کــار عــالــم         ز خــطـش بـاز خـوانـی سـر مـبـهـم
کـسـی گـر خطش از روی نکو دید          دل مــن روی او در خــط او دیــد
مـگـر رخـسـار او سبع المثانی است       کـه هـر حـرفی از او بحر معانی است
نــهــفــتــه زیـر هـر مـویـی از او بـاز          هــزاران بــحــر عـلـم از عـالـم راز
بـبـیـن بـر آب قـلـبـت عـرش رحمان          ز خــط عــارض زیــبــای جــانــان
(شیخ محمود شبستری)