همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي
چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويي؟
به ره تو بس كه نالم ، ز غم تو بس كه مويم
شده ام ز ناله نالي، شده ام ز مويه مويي
بنموده تيره روزم ستم سياه چشمي
بنموده مو سپيدم صنم سپيد رويي
همه خوشدل اين كه مطرب بزند به تار چنگي
من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي
چه شود كه راه يابد سوي آب تشنه كامي؟
چه شود كه كام جويد ز لب تو كامجويي؟
همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جويي
ز چه شيخ پاكدامن سوي مسجدم نخواند
رخ شيخ و سجده گاهي، سر ما و خاك كويي
بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت
سر خمّ مي سلامت، شكند اگر سبويي
(فصيح الزمان رضواني)