مــا گــدایــان خــیــل سـلـطـانـیـم            شـــهـــربــنــد هــوای جــانــانــیــم
بــنــده را نــام خــویــشـتـن نـبـود           هــر چــه مـا را لـقـب دهـنـد آنـیـم
گــر بــرانــنــد و گــر بـبـخـشـایـنـد           ره بـــه جــای دگــر نــمــی‌دانــیــم
چــون دلــارام مـی‌زنـد شـمـشـیـر           ســر بــبــازیــم و رخ نــگــردانـیـم
دوســتـان در هـوای صـحـبـت یـار           زر فــشــانـنـد و مـا سـر افـشـانـیـم
مــر خــداونــد عــقــل و دانـش را            عـیـب مـا گـو مـکـن کـه نـادانـیـم
هــر گــلــی نــو کـه در جـهـان آیـد           مــا بــه عـشـقـش هـزاردسـتـانـیـم
تـنـگ چـشـمـان نـظـر به میوه کنند         مــا تــمــاشــاکــنــان بــســتــانــیـم
تـو بـه سـیـمـای شـخـص می‌نگری         مـــا در آثــار صــنــع حــیــرانــیــم
هر چه گفتیم جز حکایت دوست            در هـمـه عـمـر از آن پـشـیـمـانـیـم
ســعـدیـا بـی وجـود صـحـبـت یـار           هــمــه عـالـم بـه هـیـچ نـسـتـانـیـم
تــرک جــان عــزیــز بـتـوان گـفـت            تـــرک یـــار عـــزیـــز نــتــوانــیــم

(سعدی)