امـــروز با حافظ - یکشنبه 3 آذر 92

سینه ام ز آتش دل در غم جانانه بسوخت ... آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت ... جانم از آتش مهررخ جانانه بسوخت

امـــروز با حافظ - پنجشنبه 30 آبان 92

بلبلی برگ گلی خوشرنگ به منقار داشت ... وندر آن برگ و نوا خوش ناله های زار داشت

گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست ... گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت

امـــروز با حافظ - سه شنبه 28 آبان 92

در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش ... حافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله پوش
صوفی ز کنج صومعه در پای خم نشست ... تا دید محتسب که سبو میکشد بدوش

امـــروز با حافظ - یکشنبه 26 آبان 92

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی ...  که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی
بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست ... گرم بهر سر موئی هزار جان بودی

شروعی خوب

امـــروز با حافظ - پنجشنبه 23 آبان 92

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند ... نه هرکه آینه سازد سکندری داند
نه هرکه طرف کله کج نهاد و تند نشست ... کلاه داری و آیین سروری داند

امـــروز با حافظ - چهارشنبه 22 آبان 92

هر کرا با خط سبزت سر سودا باشد              پای ازین دایره بیرون ننهد تا باشد

من چو ارخاک لحد لاله صفت بر خیزم             داغ سودای توام سرّ سویدا باشد

 

 

 

تاسوعای حسینی برشما دوستداران مظلومین دشت کربلا تسلیت باد

سلام بر سقای لب تشنگان...

امـــروز با حافظ - سه شنبه 21 آبان 92

سینه مالامال درد است،ای دریغا مرهمی ... دل ز تنهایی به جان آمد، خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیــزرو ... ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

امـــروز با حافظ - دوشنبه 20 آبان 92

دل ازمن برد و روی ازمن نهان کرد                  خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهائیم در قصد جان بود                          خیالش لطف های بیکران کرد .

امـــروز با حافظ - یکشنبه 19 آبان 92

سحرم هاتف میخانه بدولتخواهی ... گفت باز آی که دیرینه این درگاهی
همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان ... پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی

امـــروز با حافظ - شنبه 18 آبان 92

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود             هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خیال رخ تو                   بجفای فلک و غصه دوران نرود

محرم شد

امـــروز با حافظ - سه شنبه 14 آبان 92

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد ...عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت ...عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد