نقل است که يکبار دوستی را نامه ای نوشت که دنيا چون خواب است و آخرت چون بيداری. هرکه به خواب بيند که می گريد ، تعبيرش آن بود که در بيداری بخندد و شاد گردد ، و تو در خواب دنيا بايد كه گريه كني تا در آخرت بخندی و شاد باشی . (تذكرة الاولياء)