جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

                        وی ناله تو هم چند قدم پیرو جان باش

                            ای شوق درافشای غمم این چه شتاب است

                                                کو راز من غمزده یک چند نهان باش

                                                              می آید و می بارد ازو ناز و تعافل

                                                                   ای دیدهٔ امید به حسرت نگران باش

                                                                            مستانه پی سوختن جان و دل آمد

                                                                       ای دل همه طاقت شو و ای تن همه جان باش

عرفی مشو آزرده هنوز اول صلح است

گو عشوه همان، غمزه همان، ناز همان باش