صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

رونق ایام جوانی‌ست عشق    مایهٔ کام دو جهای‌ست عشق

میل تحرک به فلک عشق داد    ذوق تجرد به ملک عشق داد

چون گل جان بوی تعشق گرفت    با گل تن رنگ تعلق گرفت

رابطهٔ جان و تن ما ازوست    مردن ما، زیستن ما، ازوست

مه که به شب نوردهی یافته    پرتوی از مهر بر او تافته

خاک ز گردون نشود تابناک    تا اثر مهر نیفتد به خاک

زندگی دل به غم عاشقی‌ست    تارک جان در قدم عاشقی‌ست

جامی