صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

ادامه ی غزل...

بوَد که یار نرنجد ز ما به خلق کریم                      که از سؤال ملولیم و از جواب خجل

ز خون که رفت شب دوش از سراچه ی چشم       شدیم در نظر رهروان خواب خجل

رواست نرگس مست اَر فکند سر در پیش            که شد شیوه ی آن چشم پر عتاب خجل

توئی که خوبتری زآفتاب و شکر خدا                    که نیستم ز تو در روی آفتاب خجل

حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت        ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل