صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

روزي به غرور جواني سخت رانده بودم و شبانگاه به پاي گريوه اي (تپه اي) سست مانده. پير مردي ضعيف از پس كاروان همي آمد و گفت چه نشيني كه نه جاي خفتن است، گفتم چون روم كه نه پاي رفتن است. گفت: اين نشنيدي كه صاحبدلان گفته اند، رفتن و نشستن به كه دويدن و گسستن.

اي كه مشتاق منزلي مشتاب                  پند من كاربند و صبر آموز

اسب تازي دوتك رود به شتاب                   و اشتر آهسته مي رود شب و روز

                                                                                                   گلستان سعدي ـ باب ششم