شـسـتـم ز مـی‌در پـای خـم، دامـن ز هر آلودگی      دامـن نـشـویـد کـس چـرا، زابـی بـدیـن پـالـودگی
مـی‌گـفـت واعـظ با کسان، دارد می و شاهد زیان    از هـیـچـکـس نـشـنـیـده‌ام حرفی بدین بیهودگی
روزی که تن فرسایدم در خاک و جان آسایدم          هـر ذرهٔ خـاکـم تـو را جـویـد پـس از فـرسودگی
ای زاهـد آسـوده جـان تـا چـنـد طـعـن عـاشـقان          آزار جـــان مـــا مـــکـــن شــکــرانــهٔ آســودگــی
مـن شـیـخ دامـن پـاک را آگـاهـم از حـال درون        هــاتــف تــو از وی بــهـتـری بـا صـدهـزار آلـودگـی

(هاتف اصفهانی)