ز  ما صد جان وز آن لب یک عبارت          ز مـا صـد دل وز آن مـه یـک اشارت
دلـا از چـشـم خونخوارش‌ حذر کن          کـه بـی‌رحـمـنـد تـرکـان وقـت غـارت
بـه خـون دل بسازم از غم دوست          ‌نـــاعـــت کـــرد بـــایــد در تــجــارت
چو سنگ سختم آتش در درونست          تــنــم را زان نــمــی سـوزد حـرارت
از آن رو بـی ‌تـو چـشـمـم کـس‌ نبیند          کـه نـبـود بـی‌تـو در چـشـمـم بصارت
بـه شـادی بـگذرانم بعد از این عمر          کــه غــم جـانـم نـبـیـنـد از حـقـارت
پـس از قـتـل پـدر شـیـرویـه دانست          کـه شـیـریـن دسـت نـدهـد بی‌مرارت
اگــر از قــاب قــو سـیـنـت بـپـرسـنـد          بــفــرمــا زان دو ابــرو یــک اشـارت
تــبــه شـد حـال دل قـاآنـی از اشـک          ز جـوش سـیـل ویـران شـد عـمارت

(قاآنی)