آنــکــه بــر هــر طـرفـی مـنـتـظـرانـنـد او را          نـنـگـرد هـیـچ کـه خـلـقـی نـگـرانـند او را
سـرو را بـر سـر سـرچـشـمـه اگر جای بود          جـای آن هـسـت که بر چشم نشانند او را
حـیـف بـاشـد که چنان روی ببیند هرکس          زانــک کــوتــه‌نــظـران قـدر نـدانـنـد او را
هست مقصود دلم زان لب شیرین شکری          بــود آیــا کــه بــمــقــصــود رســانــنـد او را
راز عــشــاق چـو از اشـک نـمـانـد پـنـهـان          فـرض عـیـنـسـت کـه از دیـده برانند او را
هر  که جان در قدمش بازد و قدری داند          اهــل دل عـاشـق جـانـبـاز نـخـوانـنـد او را
خواجو  ار تشنه بمیرد بجز از مردم چشم          آبــی ایــن طـایـفـه بـرلـب نـچـکـانـنـد او را

(خواجوی کرمانی)