نــکــو نــبــود بــه یــکــبــار تــرک مـا گـفـتـن          ز مــا بــریــدن و صـد شـکـوه بـرمـلـا گـفـتـن
نــظــر نــکــردن و از خـشـم روی تـابـیـدن          غــضــب نــمــودن و بــی‌وجــه نـاسـزا گـفـتـن
عــبــارتـی کـه بـه بـیـگـانـه کـس نـمـی گـویـد          ادب نـــکـــردن و در حــق آشــنــا گــفــتــن
نـشـان حـالـت شـب یـک بـه یـک ادا کـردن          حــدیــث مــســتــی مــا را بــدان ادا گــفـتـن
هــزار عــشــوه نــه یــک روز روزهــا کـردن          هــزار شــکــوه نــه یــکــبــار بــارهــا گـفـتـن
به سهو زلف‌ تو گفتم شبی که مشک‌ ختاست          هــنــوز خــجــلــتـم آیـد از آن خـطـا گـفـتـن
تــو گــفــتــه‌ایـی کـه چـه گـفـتـه اسـت قـاآنـی          بــه جــان تــو کـه مـلـولـم از آن چـهـا گـفـتـن

(قاآنی)