شـاد کـن جان من، که غمگین است          رحـم کـن بـر دلم، که مسکین است
روز اول کـــه دیـــدمــش گــفــتــم:          آنــکـه روزم سـیـه کـنـد ایـن اسـت
روی بـــنـــمــای، تــا نــظــاره کــنــم          کــارزوی مــن از جــهـان ایـن اسـت
دل بـــیـــچــاره را بــه وصــل دمــی          شـادمـان کن، که بی‌تو غمگین است
بـی‌رخـت دیـن مـن هـمـه کـفـر اسـت          بـا رخـت کـفـر مـن هـمـه دیـن اسـت
گــه گــهــی یــاد کــن بــه دشــنـامـم          ســخــن تــلــخ از تـو شـیـریـن اسـت
دل بـــه تـــو دادم و نـــدانــســتــم          کـه تـو را کـبـر و نـاز چـنـدیـن اسـت
بـــــنـــــوازی و پـــــس بــــیــــازاری          آخر، ای دوست این چه آیین است؟
کــیــنــه بــگــذار و دلــنــوازی کــن          کــه عـراقـی نـه در خـور کـیـن اسـت
(عراقی)