مــا را ز خــیــال تــو چــه پـروای شـراب اسـت          خـم گـو سـر خـود گـیر که خمخانه خراب است
گـر خـمـر بـهـشـت اسـت بـریـزیـد که بی دوست       هـر شـربـت عـذبـم کـه دهـی عین عذاب است