دادم بـه چـشـم او دل انـدوه پـیـشه را            غافل که مست می شکند زود شیشه را
ای  مدعی بکوش که محکم گرفته است         عـشـق هـمـیـشـه، دامن حسن همیشه را
در بـیـسـتـون بـه صورت شیرین نگاه کن          تا حسن چون به سنگ فرو برد ریشه را
فـرهـاد را چـه ذوق کـه او بـا وجـود دل           در کـار زخـم سـنـگ کند زخم تیشه را
عـرفـی بـبـیـن فـسـردگـی کـشـت مـاهتاب      امـشـب کـه در بـغـل نـنـهـادیـم شیشه را

(عرفی شیرازی)