صدشکر گو‌یم هر زمان هم‌ چنگ را هم‌ جام را          کـایـن هر دو بردند از میان هم ننگ را هم نام را
دلــتــنــگــم از فــرزانـگـی دارم سـر دیـوانـگـی          کز  خود دهم بیگانگی هم خاص را هم عام را
خـواهـم جنونی صف شکن آشوب جان مرد و زن      آرد بـه شـورش تن به تن هم پخته را هم خام را
چـون مـرغ پـرد از قـفـس دیـگـر نیندیشد ز کس        بـیـند مدام از پیش و پس هم دانه را هم دام را
قــاآنــی ار هــمــت کــنــی دل از دو عــالـم بـرکـنـی  یـکـبـاره درهم بشکنی هم شیشه را هم جام را
(قاآنی)