دريغ
 بي شکوه و غريب و رهگذرند
 يادهاي دگر ، چو برق و چو باد
 ياد تو پرشکوه و جاويد است
 و آشناي قديم دل ، اما
 اي دريغ ! اي دريغ ! اي فرياد
با دل من چه مي تواند کرد
 يادت ؟ اي ياد من ز دل برده
 من گرفتم لطيف ،‌ چون شبنم
هم درخشان و پاک ، چون باران
 چه کنند اين دو ، اي بهشت جوان
 با يکي برگ پير و پژمرده ؟

( اخوان ثالث)