رفــــتــــی و نــــام تــــو ز زبــــانــــم نـــمـــی‌رود       و انـــدیـــشـــهٔ تـــو از دل و جـــانـــم نــمــی‌رود
گـرچـه حـدیـث وصـل تـو کـاری نـه حـد ماست          الــــا بــــدیـــن حـــدیـــث زبـــانـــم نـــمـــی‌رود
تـــو شـــاهــدی نــه غــایــب ازیــرا خــیــال تــو          از پــــیــــش خــــاطـــر نـــگـــرانـــم نـــمـــی‌رود
گـریـم ز درد عـشـق و نـگـویم که حال چیست        کــایــن عــذر بــیــش بــا هــمــگــانــم نــمـی‌رود
خــونــی روانــه کــرده‌ام از دیـده ویـن عـجـب          کــــز حــــوض قــــالـــب آب روانـــم نـــمـــی‌رود
چندان چو سگ به کوی تو در خفته‌ام که هیچ        از خــــاک درگــــه تــــو نـــشـــانـــم نـــمـــی‌رود
ذکـــر لـــب تـــو کــرده‌ام ای دوســت ســالــهــا         هـــرگـــز حـــلـــاوتـــش ز دهـــانـــم نـــمــی‌رود
از مــشــرب وصــال خــود ایــن جـان تـشـنـه را      آبـــی بـــده کـــه دســـت بـــه نـــانـــم نـــمــی‌رود
دانــم یــقــیــن کــه مــاه رخـی قـاتـل مـن اسـت      جـــز بـــر تـــو ای نـــگـــار گـــمـــانــم نــمــی‌رود
آبــم روان ز دیــده و خــوابــم شــده ز چــشــم       ایــــنـــم هـــمـــی نـــیـــایـــد و آنـــم نـــمـــی‌رود
از ســیــف رفــت صــبــر و دل و هـردم انـدهـی       نـــاخـــوانـــده آیـــد و چـــو بـــرانـــم نـــمــی‌رود

(سیف فرغانی)