بـه سـودای تـو مـشـغـولـم ز غـوغـای جهـان فارغ          ز هــجــر دائــمــی ایــمــن ز وصــل جــاودان فارغ
بلند و پست و هجر و وصل یکسان ساخته بر خود             ورای نــور و ظـلـمــت از زمـیـن و آسـمان فارغ
ســخــن را شــســتـه دفـتـر بـر سـر آب فـرامـوشـی            چـو گـل از پـای تـا سـر گـوش امـا از زبـان فارغ
کــمــان را زه بــریــده، تــیـر را پـیکان و پـرکـنـده          سـپـر افـکـنـده خـود را کـرده از تـیـر وکـمـان فارغ
عـجـب مـرغـی نـه جایی در قفس نی از قفس بیرون                      ز دام و دانـه و پـروازگـاه و آشـیان فارغ
بـرون از مـردن و از زیـسـتـن بـس بـلـعـجـب جـایی          کـه آنـجـا مـی‌تـوان بودن ز ننگ جسم و جان فارغ
بـه شـکلی بند و خرسندی به نامی تابه کی وحشی              بــیا تــا در نــوردم گـردم از نـام و نـشـان فـرغ

(وحشی بافقی)