بــهــار پــرده بــر انـداخـت روی نـیـکـو را             نــمـونـه گـشـت جـهـان بـوسـتـان مـیـنـو را
یـکـی در ابـر بـهـاری نـگـر ز رشـتـهٔ صبح            چــگــونــه مـی‌گـسـلـد دانـه‌هـای لـولـو را
سـفـر چـگـونـه تـوان کـرد در چـنین وقتی          ز دسـت چـون بـتـوان داد روی نـیـکـو را
به باغ غرقهٔ خون است لاله دانی چیست          ز تــیــغ کــوه بــریــده اسـت روزگـار او را
بـیـا کـه تـا بـه چـمـن در رویـم و بـنـشینیم          بــبــوی گــل بــکــف آریـم جـام گـلـبـو را

(امیر خسرو دهلوی)