هفت سين
هفت‌سين سفره‌اي است که ايرانيان هنگام نوروز مي‌‌آرايند. آنچه که در اين سفره قرار مي‌گيرد، بايد داراي هفت خصوصيت زير باشد:
1. پارسي باشد؛
2. با بند واژه‌ي «س» آغاز شود؛
3. ريشه‌ي گياهي داشته باشد؛
4. خوردني باشد؛
5. اسم مرکب نباشد؛
6. براي بدن سودمند باشد؛
بنابراين هر آنچه که داراي اين ويژگي‌ها نباشد - اگر چه با بندواژه‌‌ي «س» هم آغاز شده باشد - نمي‌توان جزء هفت‌ سين به حسابش آورد. در زبان پارسي، تنها هفت چيز هستند که اين ويژگي‌ها را دارا هستند:
1. سير : به نام و عنوان اهورامزدا
2. سيب: به نام و عنوان سپندارمذ (اسفند)
3. سبزي: به نام فرشته‌‌ي ارديبهشت
4. سنجد : به نام فرشته‌ي خرداد
5. سرکه: به نام فرشته‌ي امرداد
6. سمنو : به نام فرشته‌ي شهريور
7. سماق: به نام فرشته‌ي بهمن
هرچند که در سفره? هفت سين بايد به هرحال هفت جزء که با آواي «سين» آغاز مي‌شوند (نمادي از «سپنتا») چيده شود، ولي براي زينت و چيدمان دلپذيرتر سفره? هفت سين، تقريباً همه? خانواده‌هاي ايراني اجزاء ديگري هم در سفره مي‌چينند و در آرايش و رنگاميزي سفره شان نهايت خوش سليقگي را اعمال مي‌کنند.
آينه و کتابي مقدس در کنار آن هم از اجزائي است که تقريباً در هر سفره? هفت سيني چيده مي‌شود. برخي بر اين باورند که سکه که نماد «دارايي» وآب که نماد «پاکي و روشنايي» است بهتر است در کنار هم قرار گيرند و سکه را درون ظرفي از آب سر سفره مي‌گذارند.
پيشينه هفت سين :
در بسياري از منابع تاريخي آمده است که "هفت سين" نخست "هفت شين" بوده و بعدها به اين نام تغيير يافته است. شمع، شيريني، شهد (عسل)، شمشاد، شربت و شقايق يا شاخه نبات، اجزاي تشکيل دهنده سفره هفت شين بودند. برخي ديگر به وجود "هفت چين" در ايران پيش از اسلام اعتقاد دارند. در زمان هخامنشيان در نوروز به روي هفت ظرف چيني غذا مي گذاشتند که به آن هفت چين يا هفت چيدني مي گفتند.
بعدها در زمان ساسانيان هفت شين رسم متداول مردم ايران شد و شمشاد در کنار بقيه شين هاي نوروزي، به نشانه سبزي و جاودانگي بر سر سفره قرارگرفت. بعد از سقوط ساسانيان وقتي که مردم ايران اسلام را پذيرفتند، سعي کردند سنتها و آيين هاي باستاني خود را نيز حفظ کنند.