دیــدی چــو مـن خـرابـی افـتـاده در خـرابـات          فــارغ شــده ز مــســجــد وز لـذت مـبـاحـات
از خــانــقــاه رفــتــه، در مــیــکـده نـشـسـتـه         صد سجده کرده هر دم در پیش عزی ولات
در بـاخـتـه دل و دیـن، مـفـلس بمانده مسکین      افـتـاده خـوار و غـمـگـیـن در گـوشـهٔ خرابات
نــی هــمــدمـی کـه بـا او یـک دم دمـی بـرآرد       نــی مــحــرمـی کـه یـابـد بـا وی دمـی مـراعـات
نــی هــیــچ گــبـری او را دسـتـی گـرفـت روزی    نـــی کـــرده پــایــمــردی بــا او دمــی مــدارات
دردش نـدیـد درمـان، زخـمـش نجست مرهم        در ســاخــتــه بــه نـاکـام بـا درد بـی‌مـداوات
خــوش بــود روزگــاری بــر بـوی وصـل یـاری        هـم خـوشـدلـیـش رفته، هم روزگار، هیهات!
بــا ایــن هــمــه، عــراقــی، امــیــدوار مـی‌بـاش     بـاشـد کـه به شود حال، گردنده است حالات

(عراقی)