تو از نسـل عشـقي تو از جنس خورشيد
تو اوج قيــــــامي تو از رنگ اميــــد
تو ســرشــار خوبي تو لبـــريز مهــري
به دشت غـزلهــــا تو تعبــير شـــعري
تو لطـف خـــدايي تو از كهكشـــــاني
تو موج صـــــفايي تو چـون آســـماني
تو نور نگــــــاهم به شــــبهاي تاري
تو چشــم ســـپيده تو فصل بهــــاري
تويي بوي نرگــس تو بوي نيــــــازي
تو عطـــر شــقايق تو دنيـــــاي رازي
بيا اي که چشـــــمم برايت نخـــــــفته
گل اشــــــــتياقم ز بويت شـــــکفته
بيا چون نمـــــانده تواني و طــــــاقت
«رهـــا» کن دلم را ز بنــــــــد فراقت

بهروز «رها»