ز  خاک کوی تو هر خار سوسنی است مرا          بـه زیـر زلف تو هر موی مسکنی است مرا
بــرای آنـکـه ز غـیـر تـو چـشـم بـردوزم          به جای هر مژه بر چشم سوزنی است مرا
ز بـسـکـه بـر سـر کوی تو اشک ریخته‌ام          ز لـعـل در بـر هـر سـنـگ دامنی است مرا
فــلــک مــوافـقـت مـن کـبـود درپـوشـیـد          چـو دیـد کـز تو بهر لحظه شیونی است مرا
از آن زمـان کـه ز تـو لاف دوستی زده‌ام          بـهـر کـجا که رفیقی است دشمنی است مرا
هـر آنـکـه آب من از دیده زیر کاه تو دید          یـقـیـن شـناخت که بر باد خرمنی است مرا
بـه دام عـشـق تو درمانده‌ام چو خاقانی          اگـر نـه بام فلک خوش نشیمنی است مرا(خاقانی)