بـر قـتـل چـون مـنـی چـه گـماری رقیب را؟           ای در جـهـان غـریـب، مسوز این غریب را
دورم هــمــی کــنــنـد ادیـبـان ز پـیـش تـو              ای حــورزاده، عــشــق بــیــامـوز ادیـب را
روی تــو گـر ز دور بـبـیـنـد خـطـیـب شـهـر             دیــگــر حـضـور قـلـب نـبـاشـد خـطـیـب را
تــرســا گــر آن دو زلــف چـو زنـار بـنـگـرد              در حــال هـمـچـو عـود بـسـوزد صـلـیـب را
مـا دوسـت را بـه دنـیـی و عـقـبـی نـمی‌دهیم      زنـهـار! کـس چـگـونـه فـروشـد حـبـیـب را
از مـن مـدار چـشـم خـموشی، که وقت گل          مـشـکـل کـسـی خـمـوش کـنـد عـندلیب را
هـمـرنـگ اوحدی شود اندر جهان به عشق          هر کس که او نگه کند این رنگ و طیب را

(اوحدی مراغه ای )