چـون نـیست هیچ مردی در عشق یار ما را          ســـجــاده زاهــدان را درد و قــمــار مــا را
جایی که جان مردان باشد چو گوی گردان           آن نـیـسـت جـای رنـدان بـا آن چـکار ما را
گــر سـاقـیـان مـعـنـی بـا زاهـدان نـشـیـنـنـد         مـــی زاهـــدان ره را درد و خـــمـــار مــا را
درمـانـش مخلصان را دردش شکستگان را          شـادیـش مـصـلـحـان را غـم یـادگـار مـا را
ای مــدعــی کــجــایـی تـا مـلـک مـا بـبـیـنـی         کــز هـرچـه بـود در مـا بـرداشـت یـار مـا را
آمــد خــطــاب ذوقــی از هــاتــف حـقـیـقـت          کـای خـسـتـه چـون بـیـابـی انـدوه زار مـا را
عــطــار انــدریـن ره انـدوهـگـیـن فـروشـد            زیــرا کــه او تـمـام اسـت انـده گـسـار مـا را

(عطار)