دور
دور ، آنجا که شب فسونگر و مست
خفته بر دشتهاي ِ سرد و کبود
دور ، آنجا که ياسهاي سپيد
شاخه گسترده بر کرانه ي رود
دور ، آنجا که مي دمد مهتاب
زرد و غمگين ز قله ي پربرف
دور ، آنجا که بوي سوسنها
رفته تا دره هاي خاموش و ژرف
دور ؛ آنجا که در نشيب ِ کمر
سر به هم داده شاخه هاي تمشک
دور ؛ آنجا که چشمه از بر ِ کوه
مي درخشد چو دانه هاي ِ سرشک
دور ، آنجا که رازهاي نهان
خفته در سايه هاي جنگل ِ دور
دور ، آنجا که در آن جزيره که شب
اشکها مي چکد ز چشم ِ گناه
دور ، آنجا که سرکشيده به ناز
شاخ ِ نيلوفر از ميان ِ گياه
دور ، آنجا که مرغ ِ خسته ي شب
دم فرو مي کشد ز ناله و سوز
دور ، آنجا که بوسه هاي سحر
ميخورد بر جبين ِ روشن ِ روز
اندر آنجا در آن شکفته ديار
در جهان ِ فروغ و زيبايي
با خيال ِ تو مي زنم پر و بال
از ميان ِ سکوت و تنهايي
(فريدون توللي)