هـشـيار کسي بايد کز عشق بپرهيزد
وين طـــبـــع که من دارم با عقل نياميزد
آن کس که دلي دارد آراســـته‌ي معني
گر هر دو جهان باشد در پــاي يکي ريزد
گر سيل عشق عقاب آيد شوريده نينديشيد
ور تـيــر بــلا بــارد ديــوانـــــــــــــه نپرهيــزد
آخر نه مــنــــــــم تــنـها در باديه‌ي ســـودا
عشق لــــــب شـيرينت بس شور برانگيزد
بي‌بخت چه فن سازم تا برخورم از وصلت
بي‌مايه زبون باشد هر چند که بســتـــيزد
فضل است اگرم خواني، عدل است اگرم رانـي
قدر تو نــــــداند آن‌که از زجر تو بگريـــــــــــــــزد
تا دل به تو پيوستم راه همه دربستـــــم
جايي که تو بنشيني بس فتنه که برخيزد
سعدي نظر از رويت کوته نکند هرگز
ور روي بگرداني در دامنت آويـــــزد
(سعدی)