اي درويش!
خداي با بنده است، بنده ميبايد که با خداي باشد، تا کمال بنده بود.
تا دوستي خداي همگي دل بنده را فرو نگيرد، بنده با خدا نتواند بود.
و چون بنده با خدا باشد، اگر نماز گذارد، بحضور گذارد و اگر تسبيح گويد،
بحضور گويد و اگر صدقه دهد باخلاص دهد.
با خداي بودن هنرهاي بسيار دارد، و بي خداي بودن عيبهاي بسيار دارد.
و هر طاعتي که نه بحضور بود، آن طاعت صورتي باشد بيجان و صورت بيجان را قدري
هرکه در مدت عمر سجده اي بحضور کرد، کار خود
تمام کرد و هر که در مدّت عمر هر روز هزار رکعت نماز بيحضور کرد، هيچ کار نکرد.
طريق بدست آوردن حضور هيچ طريقي ديگر نيست الا دوستي خداي.
 چنان که معرفت اصل چندين مقامات است،
محبّت خداي تعالى اصل چندين مقامات است.
(عزيزالدين نسفی)