اي بلبل خوشنوا فغان كن
عيد است نواي عاشقان كن
چون سبزه ز خاك سر برآورد
ترك دل و برگ بوستان كن
بالشت ز سنبل و سمن ساز
وز برگ بنفشه سايبان كن
چون لاله ز سر كله بينداز
سرخوش شو و دست در ميان كن
بردار سفينه‌ي غزل را
وز هر ورقي گلي نشان كن
صد گوهر معني ار تواني
در گوش حريف نكته‌دان كن
وان دم كه رسي به شعر عطار
در مجلس عاشقان روان كن
ما صوفي صفه‌ي صفاييم
بي خود ز خوديم و از خداييم

(عطار)