در طلب عاقبت به خيري
اي که يادت يادکنندگان را شرف است، و شکرت شکرگزاران را کامروايي است، و اي که فرمانبرداريت براي فرمانبرداران نجات و رهائي است، بر محمد و الش درود فرست، و دلهاي ما را به ياد خودت از هر ياد، و زبان ما را به شکر خودت از هر شکر و اعضايمان را به طاعت خودت از هر طاعت مشغول دار، و اگر براي ما فراغتي از کار مقدر کرده‏اي پس ان را فراغت همراه با سلامتي قرار ده تا در دنبال ان هيچ وبالي به ما نرسد، و در ان فراغت ملالتي به دامن حيات ما ننشيند، تا نويسندگان اعمال زشت از نزد ما با دفتري خالي از کردار بد برگردند، و نويسندگان خوبيها به سبب انچه از حسنات ما نوشته‏اند شادان و مسرور باز ايند، و چون روزگار حياتمان سپري شود، و رشته زندگيمان بگسلد، و ان دعوت تو (مرگ) که از خودش و اجابتش گزيري نيست ما را فراخواند، پس بر محمد و الش درود فرست، و پايان انچه را که نويسندگان پرونده بر ما مينويسند توبه‏اي مقبول قرار ده که بعد از ان ما را بر معصيتي که کرده‏ايم و نافرمانيي که مرتکب شده‏ايم توبيخ و سرزنش نکني، و پرده‏اي که بر ما پوشانده‏اي در برابر ديده حاضران از روي کار ما برمدار، در روزي که اخبار بندگانت را اشکار ميسازي، زيرا که تو نسبت به هر که تو را بخواند مهرباني، و تقاضاي هر که تو را صدا بزند اجابت کننده‏اي
(صحيفه سجاديه- دعاي يازدهم)