به زبان چرب جانا بنواز جان ما را
به سلام خشک خوش کن دل ناتوان ما را
ز ميان برآر دستي مگر از ميانجي تو
به کران برد زمانه غم بي‌کران ما را
به دو چشم آهوي تو که به دولت تو گردون
همه عبده نويسد سگ پاسبان ما را
ز پي عماري تو چه روان کنيم مرکب
چو رکيب تو روان شد چه محل روان ما را
به سرا و مجلس خود مطلب نشاني ما
چو تو بر نشان کاري چه کني نشان ما را
گله‌ي فراق گفتم که نه نيک رفت با
به کرشمه مهر برنه پس از اين زبان ما را
به تو درگريخت خاقاني و جان فشاند بر تو
اگرش مزيد خواهي بپذير جان ما را
 (خاقاني)