دمی با خیام :
افلاک که جز غم نفزايند دگر             ننهند بجا تا نربايند دگر 
ناآمدگان اگر بدانند که ما                  از دهر چه میکشيم نايند دگر 
    =================================
ايدل غم اين جهان فرسوده مخور                بيهوده ني غمان بيهوده مخور 
چون بوده گذشت و نيست نابوده پديد         خوش باش غم بوده و نابوده مخور 
   =================================
ايدل همه اسباب جهان خواسته گير         باغ طربت به سبزه آراسته گير 
و آنگاه بر آن سبزه شبي چون شبنم       بنشسته و بامداد برخاسته گير 
   =================================
اين اهل قبور خاک گشتند و غبار              هر ذره ز هر ذره گرفتند کنار 
آه اين چه شراب است که تا روز شمار      بيخود شده و بي‌خبرند از همه کار