دمــی بــا خـیــام :
گر يک نفست ز زندگاني گذرد          مگذار که جز به شادماني گذرد 
هشدار که سرمايه سوداي جهان     عمرست چنان کش گذراني گذرد 
      =================================
هر صبح که روي لاله شبنم گيرد         بالاي بنفشه در چمن خم گيرد 
انصاف مرا ز غنچه خوش می‌آيد           کو دامن خويشتن فراهم گيرد 
      =================================
هرگز دل من ز علم محروم نشد               کم ماند ز اسرار که معلوم نشد 
هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز      معلومم شد که هيچ معلوم نشد 
        ================================
هم دانه امید به خرمن ماند                 هم باغ و سراي بي تو و من ماند 
سيم و زر خويش از درمی تا بجوي      با دوست بخور گر نه بدشمن ماند