«درجــات روزه»
روزه داراي سه درجه است:
ــ روزه عموم
ــ روزه خصوص
ــ روزه خصوص الخصوص
روزه عـمـوم: آن است که انسان روزه دار شکم و دامنش را از انجام امور شهوي نگه بدارد.
روزه خـصـوص: آن است که شخص گوش، چشم، دهان، دست و پا و ساير جوارح خود را از گناه بازدارد.
حضرت امام صادق(عليه السلام) فرمودند: هنگامي که روزه دار شدي بايستي گوش، چشم، مو، پوست و ساير اعضاي ديگر تو که يک يک را امام جعفر صادق(عليه السلام) نام برده روزه دار باشند و متوجه باش روزي که روزه دار هستي با روزي که روزه نگرفته اي متفاوت باشند.
روزه خـصـوص الـخـصـوص: روزه قلب است که آن را از هموم و افکار دنيه دنيويه باز داريم و به طور کلي آن را از ماسوي الله منصرف سازيم و مفطر چنين روزه اي توجه به غير خدا و روز قيامت و تفکر درباره امور دنيويست، مگر در صورتيکه دنيا را براي تحصيل عالم آخرت مورد نظر قرار دهد که اينگونه توجه، توشه آخرتست و مربوط به دنيا نيست.
ارباب قلوب گفته اند: کسيکه روزه باشد و همت او بر اين است که چه تدبيري به کار زند تا اسباب افطارش را فراهم سازد، گناهکار است.زيرا عمل چنين آدمي حاکي است که به فضل خدا اطمينان نداشته و کاملاً يقين ندارد که رزق موعودش به او ميرسد و مسلم است که غير انبياء و صديقان و مقربان کسي داراي چنين يقين و اطميناني نميباشد.
(منبع: حقايق در اخلاق و سير و سلوک)