چنين شنيدم که لطف يزدان به روي جوينده در نبندد
دري که بگشايد از حقيقت بر اهل عرفان دگر نبندد
چنين شنيدم که هر که شبها نظر ز فيض سحر نبندد
ملک ز کارش گره گشايد فلک به کينش کمر نبندد
دلي که باشد به صبح خيزان عجب نباشد اگر که هر دم
دعاي خود را به کوي جانان به بال مرغ سحر نبندد
اگر خيالش به دل نيايد سخن نگويم چنان که طوطي
جمال آيينه تا نبيند سخن نگويد خبر نبندد
ز تير آه چو ما فقيران شود مشبّک اگر که شبها
فلک ز انجم زره نپوشد قمر زهاله سپر نبندد
بر شهيدان کوي عشقش به سرخ رويي علم نگردد
به رنگ لاله کسي که داغ غمش به لخت جگر نبندد
کجا تواند كسي درين ره دم از مقامات عاشقي زد
هر آن که نالد به ناله ني چو ني به صد جا كمر نبندد
(صفاي اصفهاني)