دمی با خیام :
در دهر چو آواز گل تازه دهند               فرماي بتا که می به اندازه دهند 
از حور و قصور و ز بهشت و دوزخ        فارغ بنشين که آن هر آوازه دهند 
                                                 * * * * *
در دهر هر آن که نيم ناني دارد             از بهر نشست آشياني دارد 
نه خادم کس بود نه مخدوم کسی         گو شاد بزي که خوش جهاني دارد 
                                                 * * * * *
دهقان قضا بسي چو ما کشت و درود       غم خوردن بيهوده نمیدارد سود 
پر کن قدح می به کفم درنه زود                تا باز خورم که بودنيها همه بود 
                                                 * * * * *
زان پيش که بر سرت شبيخون آرند           فرماي که تا باده گلگون آرند   
تو زر ني اي غافل نادان که ترا                در خاک نهند و باز بيرون آرند