وقتي دل سودايي مي‌رفت به بستان‌ها
بي خويشتنم کردي بوي گل و ريحان‌ها
گه نعره زدي بلبل گه جامه دريدي گل
با ياد تو افتادم از ياد برفت آن‌ها
اي مهر تو در دل‌ها وي مهر تو بر لب‌ها
وي شور تو در سرها وي سر تو در جان‌ها
تا عهد تو دربستم عهد همه بشکستم
بعد از تو روا باشد نقض همه پيمان‌ها
تا خار غم عشقت آويخته در دامن
کوته نظري باشد رفتن به گلستان‌ها
آن را که چنين دردي از پاي دراندازد
بايد که فروشويد دست از همه درمان‌ها
گر در طلبت رنجي ما را برسد شايد
چون عشق حرم باشد سهلست بيابان‌ها
هر تير که در کيشست گر بر دل ريش آيد
ما نيز يکي باشيم از جمله قربان‌ها
هر کو نظري دارد با يار کمان ابرو
بايد که سپر باشد پيش همه پيکان‌ها
گويند مگو سعدي چندين سخن از عشقش
مي‌گويم و بعد از من گويند به دوران‌ها
 ( سعدي )