حكايت دردمندي كه از مرگ دوستش پيش شبلي گريه مي كرد
دردمندي پيش شبلي مي گريست             شيخ پرسيدش كه اين گريه ز چيست
گفت شيخا دوستي بود آن من                   از جمالش تازه بودي جان من
دي بمرد و من بمردم از غمش                   شد جهان بر من سياه ا زماتمش
شيخ گفتا چون دلت بي خويش ازينست      اين چه غم باشد سزايت بيش از اينست
دوستي ديگر گزين اي يار تو                      كو نميرد تا نميري زار تو
دوستي كز مرگ نقصان آورد                      دوستي او غم جان آورد
هر كه شد در عشق صورت مبتلا                هم از آن صورت فتد در صد بلا
زودش آن صورت شود بيرون ز دست          او از آن حيرت كند در خون نشست
(منطق الطیر- عطار نیشابوری)