دمی با شیخ بهائی :
دنیا که دلت ز حسرت او زار است          سرتاسر او تمام، محنت‌زار است
بالله که دولتش نیرزد به جوی               تالله که نام بردنش هم عار است
         ==============================
با هر که شدم سخت، به مهر آمد سست      بگذاشت مرا و عهد نگذاشت درست
از آب و هوای دهر، سبحان‌الله          هر تخم وفا که کاشتم، دشمن رست
         ==============================
آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت       و ز دیده‌ی خون گرفته، بیرون شد و رفت
روزی، به هوای عشق، سیری می‌کرد         لیلی صفتی بدید و بیرون شد و رفت
        ==============================
فرخنده شبی بود که آن دلبر مست       آمد ز پی غارت دل، تیغ به دست
غارت زده‌ام دید و خجل گشت، دمی        با من ز پی رفع خجالت بنشست