دمی با ابوسعید ابوالخیر :
آزادی و عشق چون همی نامد راست        بنده شدم و نهادم از یکسو خواست
زین پس چونان که داردم دوست رواست        گفتار و خصومت از میانه برخاست
                   ========================== 
خیام تنت به خیمه میماند راست           سلطان روح است و منزلش دار بقاست
فراش اجل برای دیگر منزل                   از پافگند خیمه چو سلطان برخاست
                   ==========================
عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست          در پیش عنایت تو یک برگ گیاست
هرچند گناه ماست کشتی کشتی           غم نیست که رحمت تو دریا دریاست