چون کافران بي ادبيها از حد بردند و اهانت را به غايت رسانيدند .... صحابه گرد رسول (عليه السلام) حلقه زدند و گفتند يا رسول الله ! نه تو سلطان پيامبراني، و از آفرينش مقصود تو بودي، امت هر پيامبري که گستاخي مي کردند به نفرين آن پيغامبر هلاک مي شدند مثل قوم نوح و هود و لوط و صالح و..... ، چون در مرتبه و قدر بالاي همه پيامبراني ، و اين گستاخي و بي ادبي که از اين قوم صادر شد پيشينيان نکردند که تو مي فرمايي که هيچ پيغامبري را تا بدين حد نرنجانيده اند که مرا؛ پس دعا کن تا اين قوم گستاخ بي ادب ، هلاک شوند. فرمود:
هله اي صحابه اکنون دستها بر گيريد تا من دعا کنم ، مصطفي عليه السلام دستها به دعا برداشت و رو به آسمان کرد و گفت:« اللهم اهد قومي فانهم لايعلمون» بار خدايا راهشان بنما و آگاهشان کن و بر ايشان مگير، چون نمي دانند و بي خبرند. صحابه گفتند: ما مي گوييم نفرين کن ، تو دعاشان مي کني در آن حالت اين آيت فرود آمد که: (و انک لعلي خُلق عَظيم – سوره قلم آيه 4)
(كتاب معارف-سلطان ولد فرزند مولانا)