دمی با خیام :
آنها که کهن شدند و اينها که نوند      هر کس بمراد خويش يک تک بدوند  
اين کهنه جهان به کس نماند باقی            رفتند و رويم ديگر آيند و روند  
              ============================  
آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد      بس داغ که او بر دل غمناک نهاد  
بسيار لب چو لعل و زلفين چو مشک         در طبل زمین و حقه خاک نهاد  
              ============================  
آرند يکي و ديگري بربايند   بر هيچ کسی راز همی نگشايند  
ما را ز قضا جز اين قدر ننمايند   پيمانه عمر ما است می‌پيمايند