جشن بهاربُد و روز پیام‌آوری زرتشت
در زمانی که گاهشماری گاهنباری یا کهن ترین گاهشماری شناخته شده ایرانی،رواجی داشته و هنوز هم نشانه هایی از آن کم و بیش بر جای مانده است در آغاز و میانه هر یک از فصل های سال با سرور و شادمانی جشن گرفته می شده است.یکی از این جشن های سالیانه که در پانزدهم اردیبهشت یا روز دی به مهر از اردیبهشت ماه برگزار می شده، گاهنبار میدیوزرم که به معنای میانه فصل سبز یا میانه بهار است.گزیده های زادسپرم بجزاشاره های کوتاه و جالبی که به تاریخچه و رویدادهای زمان زرتشت می پردازد،برانگیختن او به پیامبری را نیز به همین روز منسوب می دارد.
زرتشت در دی‌به‌مهر روز از اردیبهشت ماه یا پانزدهم اردیبهشت، به جشنگاهی می‌رود که در آن روز مردمان بسیاری در آنجا جشنی به نام «بهاربُد/ بهاربود» آراسته بوده‌اند. در بامداد آن روز، او برای کوبیدن هوم (هَـئـومَـه) به کرانه رود دائیتی برفت و در آنجا وهومن بدو فراز آمد. وهومن، پوشاکی از روشنایی بر تن داشت و سراسر اندام او از روشنایی بود. او زرتشت را به انجمن همپرسگی امشاسپندان بر کرانه رود دائیتی فراز می‌برد و در همین انجمن، اورمزد او را به دین‌آوری بر می‌گزیند.
نیمه اردیبهشت ماه برابر است با جشن گاهنبار میدیوزرم یا جشن بهاربد که از بزرگترین و مهم ترین جشن های ایرانیان پیش از رواج دین زرتشتی در عصر ساسانی بوده است.آخرین سند مکتوب از برگزاری جشن میانه بهار،عبارت است از گزارش کوتاه اما مهم ابوریحان بیرونی در کتاب آثار الباقیه(فصل دوازدهم)که از اهتمام فراوان مردم به برگزاری آن یاد می کند و پس از آن در هیچ منبع دیگر،یادی از آن نشده است.امروزه بازمانده هایی از جشن کهن بهاربد در نواحی گوناگون سرزمین های ایران بر جای مانده است(مانند مراسمی زیبا و نمادین در حوض سعدی شیراز و چشمه مجاور آن).